#18. 101 adviezen die écht werken. Geen hype, geen shortcuts. Wél resultaat.

Eindelijk is het er: mijn boek.

"De Sportapotheek — 101 adviezen over sportvoeding, supplementen en verzorging die écht werken"

In deze aflevering vertel ik het verhaal erachter. 

En waarom dit boek écht uit mijn buik komt.

En of je nu net begint met sporten of al jarenlang serieus traint: de meeste sporters laten ergens marge liggen. Niet door te weinig te trainen, maar door te weinig te begrijpen wat hun lichaam nodig heeft. 

In deze aflevering ontdek je waar die marge zit, wat de wetenschap zegt, en waarom slimmer eten bijna altijd meer oplevert dan harder trainen. 
Luister nu 🎧

Wil je verder bouwen op kennis die werkt?

Haal het boek De Sportapotheek nu in huis via www.desportapotheek.com

Want trainen is zilver... maar fuelen is goud! 

https://www.desportapotheek.com

https://www.instagram.com/desportapotheek/

Transcript

SPEAKER_00 0:04

Hallo en welkom bij de Sportapothek Podcast. Ik ben Charlotte Meerschoud. En in deze podcast breng ik jou als apotheker, sportvoedingsexpert en gepassioneerd fietser alles wat je moet weten om een betere sporter te worden: voeding, sportvoeding, supplementen, wedstrijdvoorbereiding, specifieke huidverzorging, genante probleempjes en bizarre vragen. Er is geen onderwerp dat we mijden om jouw prestaties naar een hoger niveau te brengen. En dat zonder harder te treinen. Want treinen is zilver, maar vielen goud. Vandaag is een aflevering die al een tijdje in mijn hoofd zit en eigenlijk ook in mijn buik. Het is geen technische aflevering. Het is niet dat ik een nieuw supplement ga ontleden of voedingsprotocol ga uitpluizen ofzo. Maar het is wel heel persoonlijk, omdat ik er ondertussen toch een klein jaar aan gewerkt heb. Ik heb een boek geschreven en vanaf nu is dat officieel verkrijgbaar. Dus toch een kleine, voor mij heel grote mijlpaal. Het boek heet De Sportapotheek 101 adviezen over sportvoeding, supplementen en verzorging die echt werken. Ik wil u vandaag niet zomaar vertellen wat het erin staat en wat voor goudwaarde aan praktische tips voor sporters dat het bevat. Maar ik wil u vooral vertellen waarom het er is. Want achter dat boek zit een verhaal. En dat gaat verder dan ik heb expertise in het onderwerp en ik ga daar een keer een boek over schrijven. Nee, het is echt een persoonlijk verhaal. En dat begint met een witte aluminiumfiets en een prille 20ger, die eigenlijk totaal geen idee had wat ze aan doen was. En ook al bij geen absolute beginner meer in sport zoals ik toen was, ik wil je toch aanmoedigen om even verder te luisteren. Want misschien herkent jij jezelf ook wel ergens in bepaalde elementen van het verhaal. Want als ik je nu zou vragen: bid jij iemand die traint, die moeite doet, die kilometers maakt, maar die soms het gevoel heeft dat je juist iets te kort komt en dat je wel traint, maar dat je niet echt progressie maakt, dat je soms je energie verliest op het moment dat je hem juist nodig hebt, dat je uitgevrongen voelt of dat je veel meer trainingsvermoeidheid meedraagt dan dat je eigenlijk zou willen en zelfs zou willen toegeven. En dat je dolgraag zou willen weten hoe het nu echt zit tussen alle verwarrende adviezen en informatie die je langs alle kanten rond de oren vliegen, dan is deze aflevering zeker en vast iets voor u. En dan is mijn boek, ik weet dat het heel verkoperig klinkt, maar volg gewoon even mee. Dan is mijn boek ook echt iets voor u. Maar goed, laten we beginnen bij het begin, bij de kleine Charlotte en dan bedoel ik ook letterlijk klein. Want ik was vroeger eigenlijk helemaal geen sportief kind. Ik was, ironisch, een boekenmeisje. Ik las graag, ik was eerder rustig, vaak binnen huis. En sport was helemaal geen idee van mijn leefwereld. Ik heb dat ook nooit meegekregen van mijn ouders. Ik heb dat ook nooit gezien thuis en eerlijk, ik miste het niet. Het boeide mij niet. Totdat ik op kot ging en daar probeerde je natuurlijk heel veel dingen uit, waaronder groepslessen in de fitness. En ik ontdekte eigenlijk dat ik dat wel graag deed. En dan vooral de spinninglessen. En door altijd maar meer en meer, en vaker en vaker, tot zelfs drie, vier keer per week ging, kwam het ervan dat ik op mijn 23ste bijna afgestudeerd als apotheker een eerste koersfiets kocht. Een beetje een impulsaankoop, maar ik was er wel direct echt gek op. Het was een mat witte Scot Contessa met een Shimano Tiagra erop, een triple vavour. Ik weet zelfs niet of ze dat vandaag nog maken. Maar dus een mat wit frame, lichtpaar letters, wit stuurlintje, alles erop en draan natuurlijk, buitenbekabeling, velgremetjes, NSPD-pedalen. Dat waren heel andere tijden dan nu. To was dat dus een instapmodel, aluminium frame, carbonvoork en echt instapmodellen. En wanneer ik aan de mensen vertelde dat ik een koersfiets had gekocht, was de reactie bijna altijd hetzelfde van, wat ga jij daarmee doen? Alsof dat iets raar was. Alsof dat iets was dat helemaal niet done was. Want we spreken over het jaar 2010. En dat was een periode waarin je echt nog nauwelijks vrouwen op de koersfiets zag. Ik kende ook alleen maar wie anders, Marianne Vos en Jolien Doren. En dat was het ook. En ik kocht die fiets eigenlijk niet om een wielrenner te worden, laat staan, een wielertoerist. Ik kocht je fiets als een manier om naar buiten te kunnen. Spinningles was tot dan toe mijn vaste routine. Maar met de zomer en het mooie weer in aantocht verlangde ik om naar buiten te kunnen, naar daglicht en naar open lucht. Ik begon te fietsen kilometers en kilometers. Eerst alleen en bijna altijd dezelfde route, want ik wist helemaal niet waar ik naartoe moest fietsen. Niet veel later sloot ik mij dan toch ook aan in een fietsclub, WTC Ottergem. En daar is het allemaal begonnen. Ik was echt compleet verkocht aan dat fietsen, aan dat gevoel, aan die vrijheid, aan die stilte van een rit alleen, aan het jezelf uitdagen en pushen en compleet uitwringen. Maar er was wel één probleem. En dat was dat ik eigenlijk totaal niet vooruit ging. Mijn tempo bleef laag en mijn energie zakte compleet weg, eigenlijk al na iets meer dan een uur onderweg. Na een langere rit was ik uren later eigenlijk nog altijd niet top en wanneer ik thuis kwam, uren later, was de drang naar de voorraadkast of de inhoud van de frigo eigenlijk bijna onweerstaanbaar. Misschien herken je dat wel een beetje. Je sport, je doet je best, je maakt kilometers, je steekt er tijd en energie in. Maar het gevoel blijft dat je een beetje achter de feiten aanloopt, alsof je niet het rendement haalt uit wat je erin steekt. En dat was het bij mij ook. Exact dat. Ik had echt zoiets van ik steek hier zoveel energie in. Ik doe dit zoveel. Waarom word ik er dan niet beter in? En vele jaren later, als ik er dan op terugkijk naar de Charlotte van toen, zie ik natuurlijk heel duidelijk waar ik het fout deed. Maar achteraf is het natuurlijk heel gemakkelijk gezegd. En op dat moment zelf had ik er absoluut geen idee van. Want ik wilde natuurlijk wel beter worden. Ik wilde verder fietsen. Ik wilde sneller fietsen. Ik trok zelfs ook naar het buitenland om soms helemaal alleen te gaan fietsen. Maar eigenlijk zat het probleem niet in het feit dat ik niet genoeg moeite deed of dat ik niet genoeg trainde. Ik sportte toen eigenlijk vooral met één idee in mijn hoofd, dat er als een zaadje was ingeprend. Namelijk dat je sport om calorieën te verbranden en liefst zelfs een beetje af te vallen. Dat idee zat zo diep, ik weet niet hoe dat komt, maar dat groeit er zo eigenlijk in, door magazines, door je omgeving, door de maatschappij in het algemeen. Dat ik het eigenlijk nooit in vraag stelde. Ik was zo belachelijk onwetend toen, dat ik mij daar echt volledig door liet lijden. En ik moet u ook al niet vertellen dat mijn voeling voor mijn fietserritten zo goed als onbestaande was toen. Ik vertrok met een bidonnetje water. Eventueel met een koekje in mijn achterzak, dat heel vaak zelfs ongeopend terug meer naar huis kwam. En bij een stop onderweg gunde ik mezelf wel het koekje bij mijn koffie. Maar daarmee bedoel ik dan echt letterlijk dat kleine prutsding dat nauwelijks iets voorstelt, dat zag ik eigenlijk al als een mini uitspatting. En dat was het: geen koolhydraten, geen strategie, geen hydratatie, geen herstel, geen idee. Het kwam letterlijk niet in mij op dat de sleutel juist was om meer te gaan eten om beter te kunnen worden in hetgeen dat ik zo graag deed. En zoveel jaren later, zeker omdat jij mij nu kent als Charlotte van de Sportapotheek, klinkt dat misschien heel vreemd. Want ik was ook apotheker. Ik wist van biochemie, ik kende metabolisme en hoe dat allemaal in elkaar zit. Maar sportvoeding en de vertaling naar de praktijk van die theorie, dat was een heel ander verhaal. Dat leer je niet in de apothekersopleiding. En zeker niet toen. Want we spreken over de jaren 2010 tot 2013, 2014. Er was ook nauwelijks informatie over. En zelfs in de topsport was dat de periode voor de grote revolutie die de sportvoedingswetenschap heeft gebracht. En die ervoor gezorgd heeft dat alle snelheid en afstand en krachtrekords zouden gebroken worden. Mijn besef dat ik verkeerd bezig was, dat kwam pas toen ik mij begon te verdiepen. In die inspanningsfysiologie, in die sportvoedingswetenschap, toen ik alles begon te lezen, de wetenschap begon te volgen, studies begon na te lezen. Ik verdiepte mij volledig in de mechanismen achter wat er in je lichaam gebeurt tijdens een inspanning en wat je nodig hebt om die optimaal te laten verlopen. En ik kan je zeggen dat er een hele wereld voor mij is opengegaan. Want vanaf dat moment begon ik ook de vertaling te maken naar mijn eigen eetpatroon en begon ik ook anders te eten. Ik geef het toe, in het begin was dat met kleine stapjes, want dat was een hele drempel waar ik over moest. Want ja, meer eten is één ding. Maar anderzijds ook echt al die suikers, die koolhydraten binnengooien, waar ze je altijd zo bang hebben voor gemaakt, dat is wel nog iets heel anders. En dat is iets wat ik eigenlijk vandaag de dag nog altijd zie bij veel sporters. Omdat het gewoon moeilijk te geloven is dat je net meer moet gaan eten om beter te presteren en progressie te zien. Het zit zodanig in ons ingeprend dat we zeker niet te veel mogen eten. En we worden gefoodshained langs alle kanten. Zeker als sporter heeft die omgeving vaak iets van: gaat je dat allemaal opeten? Zet je nu weer aan het eten. Amai, ik zou dat niet moeten doen. En zo komt het dus dat we ons gemakkelijker aanpassen aan de sociaal aanvaarde en maatschappelijke verwachtingen dan aan wat ons lichaam echt nodig heeft. En dat is ook waarom we vaak op een plateau botsen of geen progressie meer maken. Maar goed, ik begon dus met slimmer eten, met mijn lijf brandstof te gunnen en met mijn aangeleerde angst voor koolhydraten los te laten. Voor mijn trainingen, tijdens mijn trainingen, na mijn trainingen. Er gebeurde iets dat ik eigenlijk nooit had verwacht op dat moment. Maar mijn ritten werden moeiteloos langer. Mijn tempo werd hoger. En ik kon probleemloos mee met de snelle mannen in de fietsclub. En op Strava pakte ik de ene kom na de andere. Al moet ik er natuurlijk wel eerlijkheid bij zeggen dat er toen nog niet veel dames op de fiets zaten en dat het verzamelen van een museumaankomst in die tijd wel een stuk eenvoudiger was dan vandaag. Maar het belangrijkste van alles waren niet die persoonlijke snelheidsrecords. Het belangrijkste was dat ik nog zoveel meer plezier had in fietsen. En dat ik besefte dat ik eigenlijk zo ver en zo snel en zo vaak kon gaan als ik mijzelf toelied. Als ik mijn lijf maar gaf, wat het nodig had. En het gaf mij gewoon nog zoveel meer zin om nog meer te gaan ontdekken. Ik ging naar het buitenland. Ik deed mee aan uitdagende Gramfondo's en ritten met veel meer hoogtemeters dan eigenlijk mijn lichaamsbouw voor gemaakt is. Want plotseling voelde fietsen niet meer als ik hoop dat ik het haal, maar als hoe ver kan ik vandaag gaan? En dat is volgens mij het mooiste wat slimme voeding en sportvoeding voor u kunnen doen. Niet alleen je prestaties verbeteren, niet alleen dat je sneller van punt A naar punt B gaat, maar ook vooral je vertrouwen in jezelf vergroten. Want wanneer je lichaam krijgt wat dat nodig heeft, kan het ook doen wat jij ervan vraagt. Dat klinkt heel logisch, misschien eigenlijk zelfs stoem. Maar het is iets waar heel veel sporters nog tegenaan lopen. En omdat ik het vroeger zelf aan de lijve ondervonden heb, wat voor een verschil het maakt, is het iets waar ik ook andere sporters mee help. En is van daaruit ook eigenlijk heel het concept van de sportaek en de social media en de podcast, en nu ook het boek ergekomen. Want van beginners die hun eerste uitdagende doelstelling willen succesvol afmaken, maar die tegen zichzelf aanlopen, tot ervaren rotten die eigenlijk al jarenlang trainen, maar ergens een plafond rijken te raken, die geen progressie meer voelen. Daarbij is de oorzaak verrassend vaak aan de basis hetzelfde. En dat is dat het lichaam niet krijgt wat het nodig heeft. En zo is het uiteindelijk gekomen dat ik vanuit mijn apotheek in Aijem altijd mijn adviezen en kennis ben beginnen doorgeven aan sporters die langskwamen. En die bleken ook steeds van verder en verder weg te komen. Waruit dus wel bleek dat heel veel sporters van alle niveaus en vanuit heel uiteenlopende disciplines borstelden met vragen over voeding, sportvoeding, supplementen en al dat soort zaken, waar ze nergens een duidelijk antwoord opvonden. En dat zijn ook onderwerpen waar heel veel onduidelijkheid over bestaat. Superveel meningen. De ene zich zus, de andere beweert zo: dat gaat van vastgeroeste overtuigingen tot extreme trenddiëten. Restrictieve eetpatronen als keto en carnivore diet. En weet ik veel wat nog allemaal. En daar komen dan nog een keer marketingbelangen van producenten en firma's bij. Dus het is normaal dat je daar het overzicht in verliest, want het is gewoon een jungle. Mensen weten gewoon niet meer wat dat klopt en hebben het zo moeilijk om de waarheid te onderscheiden van loze beloftes en pseudowetenschap. En als ze al een idee hebben van wat een goede strategie is voor een sporter, is dan nog eens aardig moeilijk om de vertaling te maken naar hun eigen eetpatroon en hun sportieve ambities. Dat was toen zo en eigenlijk nu nog altijd. Want de vragen die ik krijg in de apotheek en via de sportapotheek komen altijd maar weer terug. Met altijd andere variaties op hetzelfde thema. Sporters die willen beter worden, maar die zich verliezen in het oerwoud van adviezen over voeding en sportvoeding. En dat is eigenlijk exact hetzelfde als waar ik zelf tegenaan liep, zoveel jaar geleden. Want nog altijd zijn er meer sporters die niet weten wat en hoeveel ze moeten eten dan dat er zijn die dat wel weten. Nog altijd gaan superveel sporters het belang van hun herstel onderschatten, deels uit onwetendheid, deels uit het evident vinden van herstel. En nog altijd gaan superveel sporters supplementen kopen en slikken op basis van marketing en goede bedoelingen, maar niet op basis van wetenschap en onderbouw. En dat komt gewoon omdat we door de bomen het bos niet meer zien. Het is zo'n vaag en onduidelijk landschap met zoveel informatie, waarvan een groot deel ook gewoon weg niet klopt. Dus ik snap heel goed dat je daar volledig in verdwaalt, want ja, ik was het vroeger zelf ook. Maar het is toch wel een beetje ironisch dat er vandaag de dag zoveel informatie beschikbaar is en dat het toch nog altijd zo vaak fout loopt. Misschien zelfs nog meer dan vroeger. Want vroeger was er geen Google, geen ChatGPT. Er was nauwelijks info over sportvoeding beschikbaar. En sportdiëtisten waren zelfs voor profsporters eerder uitzondering dan een regel. En nu is samen met die overlood aan informatie en meningen. Pformen waarop die meningen kunnen gedeeld worden. Met fitfluencers en passieve agressieve marketingcampagnes van firma, is de ruis rond informatie ook gewoon veel groter geworden. En dat is dus eigenlijk waar ik met de sportapotheek altijd een halvast heb proberen bieden aan sporters. Met wetenschappelijk onderbouwde en onafhankelijke, ongesponsorde informatie en adviezen. En toen uitgeverij Lanou mij in het voorjaar van 2025 contacteerde met de vraag of ik al ead nagedacht over een boek schrijven, was mijn eerste reactie echt heel resoluut. Oei oei oei. Nee, nee, nee, nee. Zeker en vast niet. Veel te veel werk, veel te weinig tijd, veel te complex onderwerp. Want nuance is zo cruciaal en belangrijk in dat domein. En personalisatie is ook essentieel. Hoe begin je eraan om dat te structureren en dat uit te leggen in mensentaal? En ook eerlijk gezegd, waarom ik? Maar tegelijkertijd had ik ergens wel het gevoel van, ja, misschien, Charlot, is dat toch wel wat je moet doen. Want de informatie die sporters nodig hebben, duidelijk, evidence-based en praktisch, toepasbaar, zonder commerciële ruis, die is er gewoon weg niet. Niet in mensentaal en niet op die manier. En je brengt die informatie elke dag al mee vanuit de sportaek en in de apotheek en in begeleiding, in blogs, in podcasts. Misschien is dat echt wel de volgende stap die je moet nemen. En het feit dat het idee je een beetje bang maakt, je wat afschrikt, is misschien juist het teken dat je het moet doen. Ik had dus in het begin vrij veel weerstand tegenover het idee. Maar tegelijkertijd beantwoordde ik al jarenlang vragen van sporters regelmatig met, daar kan ik een heel boek over schrijven, zoals je wilt. Waarmee ik bedoelde dat schijnbaar eenvoudige vragen helemaal niet zo kort en eenvoudig te beantwoorden zijn als sporters en ook ikzelf zouden willen. Ik bedoelde niet letterlijk dat ik er een boek zou over schrijven. Maar omdat ik elke dag voel dat er nog zoveel sporters met vragen zitten en omdat ik merk dat mijn tips en advies wel veel sporters echt vooruit al, in hun prestaties en in hun plezier in sporten, heb ik toch beslist om ervoor te gaan. En achteraf begrijp ik heel goed dat dit boek nog niet eerder is geschreven, want ik heb er serieus op gezweet. Ik heb er meer zittende uren ingestopt dan ik ooit had durven denken op voorhand. Ik heb gesakkerd op formuleringen, op nuancering, op personalisering en op de soms absurd belachelijk ingewikkelde taalregels van het Nederland. Het heeft mij echt bloed, zweet en tranen gekost. Alle drie. Maar juist, zoals in sporten geldt ook wel, de magic happens just outside your company. Comfortzone. En nu het er is, ben ik eigenlijk wel echt heel trots. Het boek heet dus De Sportaek: 101 adviezen over sportvoeding, supplementen en verzorging die echt werken. En die in ondertitel is heel bewust gekozen. Het zijn adviezen. 101 hacks, geen shortcuts, geen trucs. Het zijn wetenschappelijk onderbouwde inzichten die echt resultaat geven. Omdat dat het onderscheid is dat ik wil maken tussen wat evidence-based is en marketing is. Tussen wat voor je relevant is om te weten en wat je kunt laten staan. Het boek is ondergedeeld in tips voor elke dag, tips voor trainingsdagen en tips voor wedstrijddagen of dagen van grote doelstellingen. Het gaat over hydratatie, over voeding, over sportvoeding en supplementen. Het geeft u inzicht in wat uw lichaam nodig heeft voor inspanning, tijdens inspanning en in de uren daarna. Maar evenzeer in wat elke dag belangrijk is voor een sporter en wat u kan helpen om van een sportieve doelstelling een persoonlijk succesverhaal te maken. Bij de supplementen krijg je inzicht in welke er wetenschappelijk onderbouwd zijn, welke contextueel zinvol kunnen zijn in bepaalde situaties en welke, als we eerlijk zijn, je beter laat staan en vooral goed zijn voor de portemonnee van de fabrikant. Het gaat ook uitgebreid over herstel. Dat chronisch onderschat onderdeel van je training. Want je kunt maar zo goed trainen als je hersteld bent. En dat klinkt cliche, maar het wordt heel graag genegeerd door veel sporters. En wanneer we het hebben over de voorbereiding op een wedstrijd of een grote doelstelling, gaan we er uitgebreid op in in wat er allemaal bij komt kijken. Want de aanloop naar een belangrijke dag begint niet de avond of de dag ervoor. Eigenlijk heel het boek gaat over het begrijpen hoe je lichaam werkt en wat je nodig hebt als sporter. En wat je je lichaam moet gunnen om het beste uit jezelf te halen, ongeacht je niveau. En wanneer je dat begrijpt, dan maak je automatisch betere keuzes. Niet omdat iemand je vertelt wat je moet doen en omdat je blindelings een lijstje afdramt of een schema volg, maar omdat je het zelf doorhebt. En dat is vooral de shift die ik wil maken bij de lezer van mijn boek. Ik doe maar wat of gewoon blindelingsvolgen naar ik begrijp waarom ik dit eet op dit moment in deze hoeveelheid en waarom ik daar bewust voor kies. Dat is een supergroot verschil en het is een verschil dat je voelt. En als er vandaag één inzicht is dat ik hoop dat je meeneemt, dan is het dat het niet alleen gaat om harder trainen. Het gaat om slimmer trainen. En dat begint op je bord. Dat begint met wat je in je mond stopt. Met de juiste voeding in de juiste hoeveelheid, de juiste timing, de juiste ondersteuning als energie en als herstel. En wanneer dat klopt, verandert uw sportbeleving helemaal. En ik weet wat dat met u doet wanneer die verschuiving plaatsvindt. Omdat ik het zelf heb meegemaakt en omdat ik het ondertus honderden sporters heb zien meemaken. Sporters die na jaren eindelijk niet meer volledig leeglopen op het einde van een training. Sporters die hun eerste grote doelstelling waarmaken en die aan het einde nog energie in de tank hebben. Sporters die na een training gewoon energie hebben voor de rest van de dag. Sporters die zichzelf eindelijk voldoende voeding gunnen en stoppen met hun zichzelf uit te wringen en die eindelijk hun plateau in progressie en vaak ook in gewicht doorbreken. Sporters die geen onweerstaanbare cravings newer hebben, die het uiterste van hun wilskracht vereisen. Dat zijn geen grote wonderen die gebeuren. Dat is gewoon je lichaam geven wat dat nodig heeft. En exact daarom heb ik dit boek geschreven, omdat ik wil dat jij dat ook aan de lijve ondervindt. Op welk niveau je ook sport, als absolute beginner, als ervaren doorwinterde sporter of als ambitieuze wedstrijdatleet. Er zitten adviezen in voor iedereen van elk niveau. Dat zijn adviezen die je direct kunt toepassen en waarvan je gegarandeerd het resultaat gaat voelen. Een sporter die het besteld had in pre-order, noemde mijn boek al de best besteden 25 euro van zijn sportcarrière. Dat vind ik nu wel zeer optimistisch van hem. Zeker omdat er op dat moment nog heel wat moest geschreven worden. Het is zeker en vast niet iets wat ik zelf zou zeggen, maar ik vond het wel heel mooi dat hij het zo noemde. Want eerlijk ben ik er wel van overtuigd dat je voor een prijs van 24,99 euro nergens meer trainingsrement gaat winnen. Je vindt mijn boek De Sportapotheek vanaf nu in de boekhandel en online. Via mijn eigen webshop op www.sportapotheek.com kun je ook een persoonlijk gesigneerd exemplaar bestellen. Ik weet niet wat dat voor u waard is, maar voor mij betekent het alleszins superveel, omdat je mij zo rechtstreeks het meeste gaat steunen. Er sta ongetwijfeld minstens één adviezen dat u een aha moment gaat geven, misschien zelfs meerdere. En ik ben wel echt oprecht benieuwd naar welke dat voor u is. Dan is er mij alleen maar nog u te bedanken. Want dit boek schrijven was een van de meest uitdagende dingen die ik ooit heb gedaan. Maar het is er. En dat het er is, heeft alles te maken met de mensen die de sportaek omringen en steunen, met sporters die luisteren, die vragen stellen, die feedback geven, die afspraken maken, die naar de apotheek komen en die via de webshop bestellen. Dus dank u wel aan u. Neem zeker een kijkje op www.desportaek.com wanneer je meer informatie wil over het boek of dat je het ineens wilt bestellen. Ik beloof u dat je zeker geen spijt van gaat krijgen. Bedankt alweer om te luisteren naar de Sportapotheek Podcast. Ik zie u graag in de volgende aflevering.